Vrienden met FOP

Vandaag hebben we een reis naar ... wachten ... de supermarkt. Geloof het of niet, Ik zie dat als een uitdagend uitje.

Toen Miranda was klein, dat wil zeggen minder dan 30 pond, was het geen probleem om boodschappen te gaan. Ik had net haar pop in het kinderzitje in de winkelwagen en weg ik zou gaan. Maar - toen ze te groot voor het kinderzitje, ik had een probleem. Ik had een zeer strikte regel van ALTIJD holding Miranda's hand toen ze lopen op een harde ondergrond, maar ik heb al snel realiseerde dat ik niet kon een zware winkelwagentje duwen en houdt haar hand op hetzelfde moment. Het resultaat was dat al geruime tijd, ofwel deden we boodschappen doen als een gezin, zodat een volwassene kon de wagen en de andere kon zien aan Miranda, of anders een volwassene zou de boodschappen doen duwen terwijl iedereen bleef thuis.

Op een gegeven moment misschien wel 8 maanden geleden, echter, Pete begonnen met zowel Owen en Miranda om onze lokale kleine supermarkt. Toen hij thuis kwam voor het eerst, ik vroeg hoe het was. Hij zei: "Prima, geen enkel probleem." Vroeg ik, "Was het niet stressvol? Hoe heb je? "Hij antwoordde:" Geen probleem, ik had Owen vasthouden Miranda's hand liepen ze rond de winkel. Ze deden goed. "Ik was geschokt! Onze 6-jarige die de hand van onze 3-jarige, die FOP, in een supermarkt?? Ik kon me niet voorstellen doen het zelf, maar weerhouden me van onmiddellijk verbod op de praktijk. Ik zei tegen mezelf dat als het voor hem werkte, heb ik niet moet bemoeien ... Moet. Niet. Tussenbeide te komen.

Pete heeft dit soort shopping trips met beide kinderen al geruime tijd, maar ik kon het niet opbrengen me om het te proberen. Ik had visioenen in mijn hoofd van Owen opgewonden te raken en vervolgens hartverscheurende Miranda's arm, of hardlopen af ​​om te kijken naar iets en struikelen haar, waardoor ze plat vallen op die harde, harde vloer ....

Maar dan, misschien wel 3 maanden geleden, werd ik geconfronteerd met een gebeurtenis, toen ik hard nodig wat boodschappen en ik moest zowel kinderen mee te nemen. Ik dacht na over hoe Pete deze reizen deed dat nonchalant, en zonder stress, en realiseerde me dat ik moest proberen. We kwamen in de winkel, en ik vertelde Owen aan Miranda's hand vast te houden als we duwde de kar. Ik ben opgelucht om te zeggen dat we het uit intact, zonder vallen. Toch moet ik gezegd heb over een miljoen keer, "Walking mooi, nee rennen! Niet rennen! Niet rennen! Blijf dicht bij mij! Ga niet dwalen af! ", En andere soortgelijke opmerkingen. Op het einde, hoewel, ik moest schoorvoetend toegeven dat het hebben van Owen te houden Miranda de hand leek te werken, ook al was ik een nerveus wrak aan het eind van de reis ...

Ik heb nu niet aarzelen om zowel kinderen boodschappen te nemen op mijn eigen, en ik heb altijd Owen vasthouden Miranda's hand. Hij is, ik moet zeggen, erg verantwoordelijk en heeft een goede baan, en ze lijkt gelukkig te zijn om rond te lopen met hem. Ik ben nog steeds nerveus en niet graag doen, maar ik ben blij dat een oplossing voor het probleem te hebben. Ik adem een ​​beetje zucht van verlichting toen ik Miranda geknikt in haar auto zitten aan het eind. Phew!